Boy en muziek

Boy is een 10-jarige jongen die weinig verstaanbaar praat. Hij is onrustig en slaat met zijn handen op het raam. Zijn moeder leidt hem af, biedt speelgoed en boekjes aan. Boy wordt er nog onrustiger van en kijkt boos.

Annemieke maakt contact met hem en vraagt wat er is. Boy wordt direct al rustiger, hij vindt het fijn dat iemand echt naar hem wil luisteren. Hij zegt dat hij het te stil vindt en graag muziek aan heeft. Zijn moeder beloofd om vaker muziek aan te zetten. Annemieke laat Boy weten dat zijn ouders ook echt willen luisteren, maar hem niet altijd goed verstaan/begrijpen.

Boy's moeder zet voortaan zachtjes een cd met kinderliedjes aan als Boy in de kamer is. Boy zit veel vaker rustig op het kleed in een boekje te bladeren. Sinds kort heeft hij een eigen gemakkelijke stoel. Die trekt Boy tot vlak bij de geluidsbox en gaat er dan in zitten.

 

Erna en haar paard Zafira

Erna vertelt dat haar paard Zafira haar hals niet wil buigen om het hoofdstel om te kunnen doen. Tijdens het rijden wil ze niet inbuigen. In haar mond is niets te zien. Zafira lijkt geen last van haar rug te hebben. Annemieke maakt contact met Zafira en voelt dat haar keel zeer doet. Erna raakt die plek aan en voelt een lichte verdikking. Annemieke gaat met haar hand over een lijst homeopatische middelen en voelt welke geschikt voor Zafira zijn. Erna zoekt ze op op de computer, het blijken middelen tegen ontstekingen, met name in het mond/keelgebied. Erna heeft Zafira het homeopatisch middel gegeven, de keelontsteking verdween. Annemieke raadt aan om altijd een dierenarts te raadplegen, voor het geven van medicijnen.

 

Max en de zure appeltjes

Vier dames zitten bij elkaar en hond Max wil wel komen praten. Annemieke vangt op dat hij van zuur houdt, de smaak van appeltjes. Het baasje van Max vertelt dat ze een boom in de voortuin hebben met zulke zure appeltjes dat geen mens of dier ze wil eten. Behalve Max, zodra hij de kans krijgt glipt hij de voortuin in om van de appeltjes te smullen.

 

Baby Myrthe

Myrthe is 5,5 maand en huilt veel. Vooral beneden in de box. Alleen boven in haar bedje vindt ze ook niet fijn, dan huilt Myrthe vaak. Ze is liever beneden bij de mensen. Als je met haar in de schommelstoel gaat zitten is ze stil, maar zodra je haar neerlegt begint het huilen weer. Haar ouders hebben een schommelwiegje naast de box gezet, wat beweegt. Helaas helpt dat ook niet.

Annemieke maakt contact met Myrthe en voelt een lief, zacht meisje. Myrthe geeft aan dat ze van een zachte sfeer houdt, zacht licht, zacht geluid, zachte aanraking. Het klopt dat ze liever beneden bij de mensen is, boven is het zo stil. Dan gaat ze zelf geluid maken, harder dan bedoeld, omdat ze het te stil vindt. Ze schrikt dan van haar eigen geluid en gaat huilen, en steeds harder huilen omdat ze dat gehuil niet fijn vindt. Beneden in de schommelstoel vindt ze fijn: rust, zacht licht en zacht geneurie. In de box is het licht zo fel, het doet zeer aan haar oogjes. Ernaast in het wiegje ook. Annemieke vertelt dit aan haar ouders en ineens valt het kwartje: de eerste dagen van haar leven was Myrthe rustig, ook als ze alleen in bed lag. Ze ging geel zien en moest voor het raam in zoveel mogelijk licht liggen. Toen is het vele huilen begonnen. Het is niet zozeer de beweging die haar rustig maakt in de schommelstoel. De schommelstoel staat in een schemerig hoekje van de kamer! Het schommelwiegje wordt verplaatst naar een donkerder plekje in de kamer. De box krijgt langs 2 kanten tentdoek en een half dakje van doek, zodat ook daar het licht getemperd wordt. En Myrthe slaapt meer, ligt vaker rustig om zich heen te kijken en huilt als ze honger of een vieze luier heeft......

 

Monique en haar poes Mickey

Monique stuurt een mail over haar poes Mickey. Mickey heeft een gezwel aan haar kaak, waar niets meer aan gedaan kan worden. Eten is moeilijk, maar ze wil nog wel eten. Af en toe bloed ze en ze kwijlt veel, maar ze spint ook nog. Dat maakt het Monique moeilijk om een beslissing te nemen. De laatste tijd komt ze steeds op schoot en wil aangehaald worden, dit was vroeger nooit zo.

Annemieke maakt contact met Mickey, die graag wat wil zeggen. Mickey wil nog niet gaan, ze wil wel pijnstillers, maar ze wil niet suf zijn. Ik vraag haar wat haar kan helpen, dat zijn dingen die Monique al doet. Maar de kern van de zaak is dat ze Monique nog wat duidelijk wil maken. Daarom gaat ze nog niet en daarom zoekt ze haar zo op. Mickey maakt het duidelijk door zelf wat te hebben en wil graag de betekenis daarvan tot Monique laten doordringen. Ze kan/wil pas gaan als ze het gevoel heeft dat Monique snapt waar het over gaat. Annemieke stuurt informatie mee waar het over gaat, Monique kan zelf beslissen of ze dat wil lezen.

De boodschap is aangekomen bij Monique, die het herkent en snapt. De volgende dag lijkt Mickey meer pijn te hebben, Monique besluit haar in te laten slapen. Iedereen heeft daar vrede mee. Ook Mickey, nu Monique het begrepen heeft.